25. apríl 2007 klukkan 21:58
Ég er ekki horfin allavega ekki eins og er. Það þarf meira til að buga mig skal ég sko segja ykkur. Það er bara allt brjálað að gerast núna og ég hef ekki náð að setjast fyrir framan tölvuna síðan seinast þegar ég bloggaði því að nú eru prófin að detta á námsmennina og ég reyni hvað ég get að fylgjast með og reyna að falla ekki. Held að það sé nú alveg að ganga bærilega en maður veit nú aldrei. 7,9,13.
Ég er ekki hætt með átakið mitt það er þarna en það er soldið erfitt að sinna því inní þessari prófatörn en ég hef samt ekki borðað neitt sem er á bannlistanum mínum síðan á mánudaginn og ég er búin að vera að missa mig í ræktinni, fór til dæmis 20 sinnum á einni viku í seinustu viku og ég missti held ég 4 kíló af því og byggði upp nokkuð góðan vöðvamassa og ég ætla að halda þessu áfram í allt sumar, þar sem að ég verð í útivinnu og að labba um í sumar og verð alltaf búin fyrir klukkan 4 á daginn og þá ætla ég að eyða tíma í að fara í ræktina, fara að synda eða bara út að labba. Er búin að breyta markmiðinu í 15 kíló 28. júlí !
Ég held að ég sé búin að finna guð upp á nýtt...
Ég hætti að trúa á guð þegar ég var í 6-7. bekk. Ég veit ekkert af hverju, það var enginn stór missir (ástvinamissir) eða eitthvað sem kom fyrir mig þá ég bara hætti að trúa, kannski því að ég trúði ekki á þetta rugl með örkina hans Nóa og allt draslið sem stóð í Biblíunni eins og að Jesú hafi verið krossfestur og svo fór hann upp til himna og allt það. Mér fannst að ef að ég ætlaði á anað borð að trúa þá þyrfti ég að taka þetta svona allt eða ekkert. Þá þurfti ég að trúa öllu um guð, allt sem hann hafði gert og allt sem stóð í biblíunni.
Svo á mánudaginn fór ég í hádeginu og keypti mér fullt af nammi, borðaði einhvern slatta af því, fór svo að vinna og þegar ég var á leiðinni heim úr vinnunni um kvöldið þá fór ég bara eikkað að tala við sjálfa mig en samt ekki við sjálfa mig. Ég veit ekki alveg hvað gerðist en ég bað allavega um hjálp, að ég gæti þetta ekki ein og það næsta sem ég gerði var að henda restinni af namminu mínu á götuna og hlaupa heim hágrátandi. Ég fékk einhvernskonar vitrun, eða ég veit ekki hvað þetta var og uppgötvaði að maðurinn er ekki gerður til þess að standa einn og hafa engann æðri mátt til að trúa á og ég ákvað að ég ræð alveg hverju ég trúi, svo lengi sem ég trúi á að það sé eitthvað þarna úti sem að getur hjálpað mér og sem getur haldið mér uppi í gegnum þá erfiðleika sem ég þarf að takast við.
Ég sannprófaði þetta í gær þar sem ég bað guð bara um að hjálpa mér að kaupa ekki ís í vinnunni og viti menn : ég keypti engann ís. Og mér leið ekkert smá vel.
Ég var orðin svo öfundsjúk út í vinkonu mína sem að sagði að alltaf ef að henni liði illa, þá talaði hún bara við guð og þá leið henni miklu betur. Ég saknaði þess ekkert smá og er þess vegna fegin að hafa fundið minn guð aftur.
Ég trúi kannski ekki á örkina hans Nóa, eða krossfestinguna og það dót, en ég trúi víst að það sé til eikkað æðra okkur, einhver kraftur sem hjálpar okkur þegar okkur líður illa.
Hann má alveg heita Guð fyrir mér.
Góða nótt
Fyrrverandi